Η Σόνια δεν μπορούσε να συνηθίσει στην ιδέα ότι η γιαγιά της είχε φύγει. Οι γονείς του κοριτσιού χώρισαν. Ο πατέρας της μετακόμισε σε άλλη πόλη και δεν τον είδε ποτέ. Η μητέρα της απομακρύνθηκε λόγω ασθένειας, και το μόνο άτομο που έμεινε ήταν η γιαγιά της, η οποία τη φρόντιζε.
Η Σόνια ερχόταν στο διαμέρισμα της γιαγιάς της κάθε μέρα μετά το θάνατό της. Έψαχνε τα πράγματα και κοιτούσε παλιές φωτογραφίες. Μια μέρα βρήκε ένα γράμμα που προοριζόταν για εκείνη. “Αγαπητή εγγονή, λυπάμαι για ό,τι συνέβη, αλλά πρέπει να μάθεις την αλήθεια.
Η μητέρα σου, η Λένα, δεν είναι στην πραγματικότητα η μητέρα σου, ούτε εγώ είμαι. Όταν η κόρη μου γέννησε, το μωρό πέθανε τρεις μέρες αργότερα. Η Olena δεν μπορούσε να έρθει για μεγάλο χρονικό διάστημα, τότε ο γιατρός πρότεινε να αγοράσουμε το παιδί. Στη διπλανή πτέρυγα υπήρχε μια πολύτεκνη μητέρα, η οποία είχε μια υπέροχη κόρη.
Δώσαμε όλα τα χρήματα που είχαμε για να σε αγοράσουμε πίσω.Η Likap άλλαξε τα παιδιά. Δεν ξέρω πώς αντέδρασε η μητέρα σου σε αυτό, γιατί εμείς το σκάγαμε. Η Λένα δεν μπορούσε να ηρεμήσει για ακριβώς ένα χρόνο, ήταν έξαλλη. Νόμιζε ότι θα ερχόταν η αστυνομία και θα σε έπαιρνε μακριά μας.
Δυστυχώς, δεν βρήκε την ευτυχία. Ο σύζυγός της Vasya δεν μπορούσε να συνηθίσει το γεγονός ότι είχαν αγοράσει ένα παιδί. Μέθυσε μέχρι θανάτου και η Έλενα αρρώστησε πολύ. Ανέλαβα την ανατροφή σου. Σε αγάπησα σαν δικό μου παιδί, αλλά ντρέπομαι για σένα. Αν θέλεις, μπορείς να βρεις τη δική σου οικογένεια, νομίζω ότι θα χαρούν να σε δουν.
Έχεις τρία αδέλφια και δύο αδελφές”, έγραψε η γιαγιά της. Η Σόνια διάβασε το γράμμα για δέκατη φορά όταν ο σύζυγός της επέστρεψε από τη δουλειά. Του είπε τα πάντα, του έδειξε τη διεύθυνση που έμενε η οικογένειά της στο χάρτη. Η Σόνια αισθάνθηκε ότι τώρα δεν θα ήταν μόνη της.
Η μητέρα της θα την αγκάλιαζε και θα της έδινε την αγάπη που της άξιζε.Η Σόνια και ο σύζυγός της Βαλέρα πήγαν σε μια μικρή πόλη, η οποία τους συνάντησε με μια σφοδρή καταιγίδα. Έφτασαν στο σπίτι όπου υποτίθεται ότι ζούσαν οι πραγματικοί γονείς του κοριτσιού.
Καθώς στέκονταν έξω από το κτίριο, η Valera δεν μπορούσε να καταλάβει πώς μπορούσαν να ζουν εκεί πέντε παιδιά και οι γονείς τους. Εξάλλου, δεν επρόκειτο για ένα σπίτι με διαμερίσματα, αλλά για ένα κοινόχρηστο διαμέρισμα. Ο Βαλέρα αποφάσισε να ρωτήσει τον θυρωρό για τους γονείς της γυναίκας του.
– “Ναι, τους ξέρω. “Πρέπει να μείνεις μακριά τους, καπνίζουν όλη μέρα και ενοχλούν τους φυσιολογικούς ανθρώπους”, είπε η γιαγιά δυστυχισμένη. Πίνουν κι αυτοί με τους γονείς τους;” ρώτησε ενθουσιασμένη η Σόνια.
– “Όχι, τα έχουν πάει σε παιδικό ίδρυμα. Τουλάχιστον εκεί θα τα ταΐσουν και θα τα ντύσουν”, αναστέναξε ο θυρωρός. Η Σόνια και η Βαλέρα δεν ήθελαν να μπουν μέσα, γι’ αυτό πήγαν στο σπίτι τους. Σε όλη τη διαδρομή προς το σπίτι, η Σόνια ευχαρίστησε τη γιαγιά της και τη μητέρα της Λένας που την πήραν μακριά από τους πραγματικούς της γονείς.
