Ο Αλιόσα ήταν τρελός για τη γυναίκα του. Ακόμη και μετά από μερικά χρόνια γάμου, το παλιό πάθος δεν υποχώρησε. Εργάστηκε ως ερευνητής στην επιστημονική κοινότητα, με μικρό μισθό, αλλά αρκετό για να ζήσει. Η Κάτια εργαζόταν ως αισθητικός στο καλύτερο ξενοδοχείο της πόλης τους.
Κάθε μέρα είχε ενδιαφέρουσες συναντήσεις με όμορφες γυναίκες και κοιτάζοντάς τες, η Κάτια προσπαθούσε να τους μοιάσει. Είχε καλό γούστο, ήταν πάντα περιποιημένη και φορούσε όμορφα ρούχα. Ωστόσο, κανείς δεν ήξερε ότι κάτω από το κομψό φόρεμά της φορούσε καλσόν με τρύπα και ότι οι σόλες των όμορφων παπουτσιών της είχαν βγει αρκετές φορές.
Η Κάτια αγαπούσε πολύ τον σύζυγό της. Καταλάβαινε ότι ταίριαζαν πολύ μεταξύ τους, την υποστήριζε, ήταν στοργικός, της έδινε δώρα σε κάθε ευκαιρία και προσπαθούσε να την εκπλήσσει. Αλλά η Κάτια εξακολουθούσε να της λείπει κάτι, μια συγκίνηση. Έτσι μπήκε στη ζωή της ο Αντρέι. Ήταν οκτώ χρόνια νεότερός της.
Ένας ψηλός όμορφος άντρας που οδηγούσε ένα σπορ αυτοκίνητο. Η Κάτια κατάλαβε ότι ως άνθρωπος, ο Αντρέι ήταν κενός και αδιάφορος. Κανείς δεν μπορούσε να φτάσει το επίπεδο που είχε θέσει ο σύζυγός της Αλιόσα. Ωστόσο, με τον Αντρέι, η Κάτια λάμβανε ακριβώς τις συγκινήσεις που της έλειπαν με τον σύζυγό της.
Της άρεσε η συνεχής ακρότητα. – “Κι αν το μάθει και ζητήσει διαζύγιο; Ξέρεις ότι δεν θα βρεις άλλον άντρα σαν αυτόν, έτσι δεν είναι;” Οι φίλες μου ήταν όλες ανήσυχες. “Δεν θα το μάθει, τα κρύβω όλα προσεκτικά. Αλλάζω τα ρούχα μου για να μην με αναγνωρίζει ο κόσμος στο δρόμο, αλλάζω συχνά μεταφορικό μέσο, φοράω γυαλιά και μαντίλα.
Δύο διαφορετικοί άνθρωποι, ο Αλιόσα δεν θα το καταλάβει. Έτσι η Κάτια απέκτησε εραστή. Ωστόσο, όλα δεν ήταν τόσο ομαλά όσο περίμενε. Η Ωλένα παρατήρησε μια αλλαγή στη συμπεριφορά της συζύγου της. Συνήθιζε να επιστρέφει στο σπίτι από τη δουλειά χαρούμενη, αν και ήταν κουρασμένη και το μόνο πράγμα που ήθελε να κάνει ήταν να κοιμηθεί.
Άρχισε να δίνει μεγαλύτερη προσοχή στην εμφάνισή της, αν και πάντα ήταν πολύ προσεγμένη, αλλά έγινε πιο προσεκτική. -Η Αλιόσα καθόταν σκεπτόμενη μπροστά στο παράθυρο και το σκεφτόταν. Ίσως πρέπει να ρωτήσω τη γυναίκα μου κατάμουτρα. Για να δούμε τι θα συμβεί. Αλλά αν το έβγαζα από το μυαλό μου, θα ήταν σκάνδαλο.
Και δεν θέλω να χαλάσω την τέλεια οικογενειακή ζωή.Ο Αλιόσα άρχισε να κάνει τα στραβά μάτια στο παραμικρό σημάδι απιστίας ή παράξενης συμπεριφοράς της γυναίκας του. Είχε αργήσει, ή κάποιος τη μετέφερε στο σπίτι, ή η μυρωδιά του αρώματος ενός άντρα. Τα χρόνια περνούσαν και τα γηρατειά έπαιρναν το φόρο τους.
Ο Αλιόσα άρχισε να παθαίνει λιποθυμίες. Μερικές φορές έχανε τα πλάσματά του, και όταν συνήλθε, δεν μπορούσε να καταλάβει πού βρισκόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μερικές φορές ξεχνούσε όλους τους φίλους του. Όλους εκτός από την Κάτια. Η Κάτια ήταν πάντα εκεί γι’ αυτόν.
Ανησύχησε για την ασθένεια του συζύγου της και συνειδητοποίησε ότι δεν του είχε απομείνει πολύς χρόνος. Μετά από άλλη μια κρίση, ο Αλιόσα είπε με κλειστά μάτια: “Το ξέρω, Κάτια. Ξέρω τι συνέβη όταν ήμουν νέος.
Είμαι ευγνώμων για όσα έκανες για μένα… και όσα δεν έκανες. Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του Αλιόσα. Η Κάτια σοκαρίστηκε. Κατάλαβε ότι η Κάτια σκεφτόταν το διαζύγιο, αλλά αργότερα εγκατέλειψε την ιδέα. Και ήξερε ότι η σύζυγός του την απατούσε συνεχώς, αλλά εξακολουθούσε να είναι πάντα δίπλα της.
