Ένα τυπικό μικρό λεωφορείο: όλοι είναι κουρασμένοι με τα δικά τους προβλήματα, κάνοντας τις δουλειές τους. Εγώ επέστρεφα από ένα ραντεβού με έξυπνα ρούχα.
Η μητέρα μου και ένα αγόρι κάθονταν δίπλα μου. Με κλωτσούσε συνεχώς και λέρωσε το λευκό μου παντελόνι.
Ζήτησα ευγενικά από τη μητέρα του να ηρεμήσει το αγόρι. Μου είπε ότι μεγάλωναν το παιδί σύμφωνα με το σύστημα κάποιου είδους “Eihu…zer” – σε γενικές γραμμές, αυτό σημαίνει ότι του επιτρέπεται να κάνει τα πάντα.
Πριν προλάβω να σκεφτώ μια αξιοπρεπή απάντηση, ένας τύπος λίγο μεγαλύτερός μου ήρθε από πίσω μου.
Έβγαλε μια τσίχλα από το στόμα του και την κόλλησε κατευθείαν στο μέτωπο της μαμάς του, λέγοντας: “Μου έκλεισε το μάτι και κατέβηκε στην επόμενη στάση.
Πιστεύετε ότι οι ενέργειες του αγοριού ήταν σωστές; Ή μήπως η μητέρα του παιδιού έκανε το σωστό;
