Συνέβη πριν από περίπου 10 χρόνια: μια νοσοκόμα από τα επείγοντα έτρεξε στο δωμάτιο των ειδικευομένων μου: “Επείγον στο 2ο χειρουργείο. Είναι ένα σοβαρό περιστατικό! Ο ασθενής είναι πολύ άρρωστος. Έτρεξα εκεί. Μπήκα μέσα και η ομάδα είχε ήδη συγκεντρωθεί- στο τραπέζι βρισκόταν ένα κορίτσι περίπου έξι ετών. Ενώ ντυνόμουν και αποστείρωνα τον εξοπλισμό, έμαθα τις λεπτομέρειες της ιστορίας.
Είχε συμβεί ένα τροχαίο ατύχημα- μια οικογένεια 4 ατόμων είχε τραυματιστεί: ένας πατέρας, μια μητέρα και δύο παιδιά – δίδυμα, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Μόνο το κορίτσι είχε τραυματιστεί σοβαρά. Η υπόλοιπη οικογένεια ήταν σε σταθερή κατάσταση. Η επίθεση ήρθε από την πλευρά όπου καθόταν. Έχασε πολύ αίμα, είχε σοβαρά τραύματα και μώλωπες. Οι εξετάσεις αίματος βγήκαν σύντομα.
Αποδείχθηκε ότι χρειαζόταν Ο-θετικό, αλλά δεν το είχαμε… Ήταν μια δύσκολη κατάσταση, ακόμη και κρίσιμη. Καλέσαμε επειγόντως τους γονείς της. Αποδείχθηκε ότι η μητέρα της ήταν ΑΒ θετική και ο πατέρας της ΑΒ αρνητικός. Δεδομένου ότι είχε έναν δίδυμο αδελφό, σκέφτηκαν ότι θα ήταν ένα καλό ταίριασμα. Πήγα να του μιλήσω. Τον είδα να κάθεται στο διάδρομο και να κλαίει. Του είπα: “Η Ανέτσκα τραυματίστηκε άσχημα.
Ήταν ακριβώς εκεί που συνέβησαν όλα. Κοιμόταν εκείνη τη στιγμή. Τίποτα δεν έχει χαθεί ακόμα. Εσύ είσαι αυτός που μπορεί να τη σώσει. Χρειαζόμαστε μόνο λίγο από το αίμα σου. Συμφώνησε χωρίς καν να το σκεφτεί. -Ας πάμε με τη θεία Μαρία στο γραφείο όπου θα σου πάρει αίμα. Είναι πολύ καλή, εμπιστεύσου την.”
– Εντάξει, ό,τι πεις εσύ. Μαμά, σε αγαπώ! Είσαι η καλύτερη! Κι εσύ, μπαμπά. Σ’ ευχαριστώ για όλα όσα έκανες για μένα. Έτρεξα στο χειρουργείο, και το αγόρι και η νοσοκόμα πήγαν στο γραφείο. Η εγχείρηση ήταν επιτυχής. Μετά από αυτήν, πήγα να ελέγξω το αγόρι και να του πω τα καλά νέα. Ήταν ξαπλωμένος κάτω από μια κουβέρτα και ξεκουραζόταν. Πήγα και του είπα: “Είσαι ένας πραγματικός ήρωας! Έσωσες την αδελφή σου!”
– “Είναι καλά;” – “Ναι, απολύτως!” – “Και πότε θα πεθάνω;” – “Όχι τώρα, αγόρι μου… Σε πολλά, πολλά χρόνια. Όταν γεράσεις, θα το σκεφτείς. Εκείνη τη στιγμή, η κατάσταση μου φάνηκε ανόητη. Απλά μια ηλίθια, αφελής ερώτηση από ένα μικρό αγόρι. Μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι αυτό που πραγματικά σκεφτόταν ήταν ότι θα πέθαινε μετά την αιμοδοσία. Αυτό σκέφτηκε. Και, το πιο σημαντικό, ήταν έτοιμος γι’ αυτό για χάρη της αγαπημένης του αδελφής. Μέχρι σήμερα, όταν θυμάμαι αυτή την ιστορία, ανατριχιάζω σε όλο μου το σώμα.
