Στο γραφείο μας επρόκειτο να γίνουν αλλαγές. Μας είπαν ότι η ανιψιά του αφεντικού επρόκειτο να έρθει μαζί μας. Όλα τα παιδιά μας ήταν σε φρενίτιδα και σκέφτονταν ήδη πώς να κερδίσουν την καρδιά αυτής της κοπέλας για να πάρουν μια καλή θέση.
Εμφανίστηκε και όλοι έπιασαν δουλειά. Κι εμένα μου άρεσε πολύ, αλλά παρατήρησα ότι ήταν λίγο κουρασμένη. Είχε όμως λιγότερους υποστηρικτές όταν έμαθαν ότι είχε μια δεκάχρονη κόρη. Μου άρεσε τόσο πολύ που μια μέρα αποφάσισα να την καλέσω στο πάρκο για μια βόλτα.
Όταν με ρώτησε με ποια παρέα θα πηγαίναμε βόλτα, της είπα να πάρει μαζί της την κόρη της. Πήγαμε μια βόλτα στο πάρκο και γνώρισα την κόρη της. Γίναμε πολύ καλοί φίλοι. Διαπιστώσαμε ότι είχαμε πολλά κοινά. Η κοπέλα προφανώς με ερωτεύτηκε αμέσως και την αγάπησα κι εγώ. Σύντομα αρχίσαμε να βγαίνουμε επίσημα.
Στη συνέχεια πήγαμε στο ληξιαρχείο και αρχίσαμε να ζούμε μαζί. Η ευτυχία μου δεν είχε όρια. Την κοίταζα και δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήταν δική μου. Η σχέση μου με την κόρη της ήταν πολύ καλή, αν και μερικές φορές έβγαινε με τον πατέρα της. Αλλά ξαφνικά όλα άλλαξαν.
Διαγνώστηκα με μια ανίατη ασθένεια. Έπρεπε να πάω στο Ισραήλ για θεραπεία. Ο θείος της γυναίκας μου μας βοήθησε πολύ, μαζέψαμε όλες τις οικονομίες μας και πήγα στο Ισραήλ για θεραπεία. Μια μέρα ήρθε η κόρη μου και μου έφερε χρήματα. Στην αρχή, δεν καταλάβαμε πού βρήκε αυτό το χρηματικό ποσό.
Όπως αποδείχθηκε, είχε οργανώσει έναν διαδικτυακό έρανο για τη θεραπεία μου. Δεν μπορώ να περιγράψω τι ένιωσα εκείνη τη στιγμή, απλά ξέσπασα σε δάκρυα. Πάντα την αγαπούσα πάρα πολύ, αλλά δεν πίστευα ότι με αγαπούσε όσο αγαπούσε τους δικούς της. Έχουμε ακόμα μακρύ και δύσκολο δρόμο μπροστά μας, αλλά είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρουμε – όλοι μαζί.
