Στην οικογένειά μας, από γενιά σε γενιά, κάνουμε το εξής: αν καθίσουν όλοι μαζί στο τραπέζι για μεσημεριανό ή βραδινό, βάζουμε μπορς ή σούπα στο τραπέζι σε ένα τεράστιο μπολ και κουτάλια για να φάει ο καθένας όσο θέλει.
Για να μην στάζει στο τραπέζι, βάζετε μια κουταλιά ψωμί από κάτω ενώ το μεταφέρετε στο στόμα σας. Αντίστοιχα, αν πρόκειται για βραστή ή τηγανητή πατάτα, για παράδειγμα, τις βάζουμε σε ένα τηγάνι και απλώνουμε πιρούνια για όλους.
Δεν καταλαβαίνω τι κακό έχει αυτό. Ο καθένας στην οικογένεια έχει το δικό του. Αλλά στη νύφη μας δεν άρεσε στην αρχή, άρχισε να βάζει ξεχωριστά πιάτα για τον γιο μας και τον εαυτό της.
Της έκανα μια παρατήρηση, λέγοντάς της ότι έχουμε διαφορετικό τρόπο να κάνουμε τα πράγματα και, αφού ήρθε στο σπίτι, θα έπρεπε να σέβεται τα έθιμα και τις παραδόσεις μας.
Και σταδιακά σταμάτησε να κάθεται μαζί μας στο τραπέζι, να κάνει κάτι την ώρα που όλοι τρώνε ή να προσποιείται ότι είναι απασχολημένη, λέγοντας ότι δουλεύει (έχει κάποιου είδους εξ αποστάσεως δουλειά, από υπολογιστή, δουλεύοντας από το δωμάτιό της). Μετά βγαίνει έξω, μαγειρεύει κάτι για τον εαυτό της και το τρώει κρυφά όταν δεν είναι κανείς στο σπίτι.
Την κοιτάζω ήδη μέσα από τα δάχτυλά μου, γιατί αυτή είναι τελικά η γυναίκα του γιου μας. Αν και δεν είμαι ευχαριστημένος με τη συμπεριφορά της. Σκέφτομαι επίσης: πώς θα είναι όταν αποκτήσουν μωρό; Θα μάθει και στο παιδί να αδιαφορεί να τρώει από τα ίδια πιάτα με εμάς;
