Ως συνήθως, η Νάστια και ο Κόλια περίμεναν τον γιο τους και την οικογένειά του τα Σαββατοκύριακα. Τα εγγόνια δεν ήταν πια μικρά, αλλά ο γιος και η οικογένειά του έρχονταν για επίσκεψη κάθε Σαββατοκύριακο. Η Νάστια έφτιαχνε τη σπεσιαλιτέ της πίτα και ετοίμαζε κάθε είδους λιχουδιές για τα αγαπημένα της εγγόνια. Παραδόξως, η Τόλια ερχόταν μόνη της. Η Νάστια ένιωσε αμέσως ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ποτέ δεν ερχόταν χωρίς την οικογένειά του.
Η Τόλια έδειχνε σκεπτική και προβληματισμένη από κάτι. Πήγε αμέσως στο παλιό του δωμάτιο, κάθισε στο κρεβάτι και ανακοίνωσε ότι θα χωρίσει με την Άνια. – “Συνέβη κάτι; Τσακώθηκες με τη γυναίκα σου;” ρώτησε ο πατέρας του. – “Όχι, απλά είμαι κουρασμένος. Τα παιδιά μεγάλωσαν, δεν έχω υποχρεώσεις σε κανέναν, οπότε θέλω να ζήσω για τον εαυτό μου, να διασκεδάσω, όπως στα νιάτα μου.
Θα μείνω μαζί σου για λίγο και μετά θα αποφασίσω τι θα κάνω. -Το ξέρει η ‘νια; Όχι ακόμα, αλλά θα της μιλήσω απόψε. Μπορώ να μείνω μαζί σου; Εξάλλου, έχω το δικαίωμα να μείνω μαζί σου. Οι γονείς μου δεν μπορούσαν να καταλάβουν, αν δεν τσακωνόσασταν, αν δεν είχατε κανέναν, αν όλα ήταν καλά στην οικογένειά σας, γιατί να χωρίσετε;”
-Έχεις το δικαίωμα, γιε μου, αλλά μόνο εμείς… είπε λυπημένη η Νάστια. Και τότε ο Κόλια ήρθε να σώσει τη γυναίκα του. – “Η μητέρα μου κι εγώ χωρίζουμε επίσης. Περιμέναμε την κατάλληλη στιγμή για να σας το πούμε. Κουραστήκαμε ο ένας από τον άλλον και αποφασίσαμε να ζήσουμε για τον εαυτό μας, για να αναπληρώσουμε τον χαμένο χρόνο.
Ο Κόλια κοίταξε τη γυναίκα του τόσο εκφραστικά που εκείνη κατάλαβε αμέσως για τι μιλούσε και έγνεψε ως απάντηση. – “Πώς τα πάτε; Ζείτε μαζί τόσα χρόνια και δεν τσακώνεστε καν. Γιατί να θέλετε να πάρετε διαζύγιο; “Ναι, εμείς δεν τσακωνόμαστε, αλλά ούτε κι εσύ τσακώνεσαι με τη γυναίκα σου”, είπε η μητέρα, “εσύ μεγάλωσες, δεν έχεις υποχρεώσεις απέναντί σου. Θα πουλήσουμε το διαμέρισμα, θα μοιράσουμε τα χρήματα και μετά θα κάνουμε ό,τι θέλουμε.
Έτσι, γιε μου, δεν έχεις πουθενά να μετακομίσεις. – “Νοίκιασε ένα διαμέρισμα και η μητέρα σου θα μετακομίσει μαζί σου”, διέκοψε ο πατέρας μου. – “Δεν έχω την οικονομική δυνατότητα να νοικιάσω διαμέρισμα, δεν θα πετύχει. Πού υποτίθεται ότι θα πάω;” ρώτησε έκπληκτη η Τόλια. – “Στη γυναίκα σου, γιε μου, πού αλλού; Και άσε αυτές τις σκέψεις πίσω σου, έχεις μια αγαπημένη γυναίκα, καλά παιδιά, μια οικογένεια. Να εκτιμάς αυτό που έχεις”, είπε ο πατέρας του.
“Λοιπόν, τότε δεν μπορώ να αναστατωθώ, δεν έχω πού να πάω. Κι εσύ; Μήπως θα αλλάξεις κι εσύ γνώμη;” ρώτησε με ελπίδα η Τόλια. – “Ίσως αλλάξουμε γνώμη, δεν ξέρω”, είπε η μητέρα. Όταν ο γιος της έφυγε, η Νάστια κοίταξε τρυφερά τον σύζυγό της. “Ζω τόσα χρόνια μαζί σου, αλλά ακόμα δεν μπορώ να συνηθίσω τα αστεία σου. Ήσουν τόσο σοβαρός όταν είπες ότι παίρνουμε διαζύγιο, που ακόμα κι εγώ σε πίστεψα. Ο σύζυγος γέλασε και αγκάλιασε τη γυναίκα του. Πήγαν στην κουζίνα για να πιουν τσάι, γελώντας μαζί.
