Σε λίγα λεπτά, ο γάμος επρόκειτο να γίνει στο ληξιαρχείο, και η Άννα στεκόταν συνεχώς μπροστά στον καθρέφτη και θαύμαζε την εμφάνισή της. Έδειχνε πραγματικά καταπληκτική με ένα σεμνό λευκό φόρεμα με λεπτό μακιγιάζ και τα μαλλιά της σε έναν χαριτωμένο κότσο.
Οι τούφες από μπούκλες στο πρόσωπό της προσέδιδαν τρυφερότητα στην εικόνα της, και τα σεμνά κοσμήματα στα χέρια και το στήθος της προσέδιδαν μια ιδιαίτερη χάρη. Μόνο οι συγγενείς της περίμεναν την Άννα στο ληξιαρχείο, αλλά εκείνη δεν ανησυχούσε, γιατί ο Σεργκέι την είχε προειδοποιήσει εκ των προτέρων ότι θα ερχόταν με την οικογένειά του. Έτσι, η Άννα περίμενε τον γαμπρό για 10 λεπτά, 20, 30… πέρασε μια ώρα, αλλά ο Serhii εξακολουθούσε να μην είναι εκεί.
Ούτε ο ίδιος ούτε οι συγγενείς του απάντησαν στο τηλέφωνο. Η Άννα άρχισε να κλαίει. Ξαφνικά, παρατήρησε έναν άνδρα με σακάκι να στέκεται κοντά στο ληξιαρχείο. Έτρεξε προς το μέρος του, νομίζοντας ότι ήταν ο Serhiy, αλλά δεν ήταν… ευτυχώς. Ο άνδρας ρώτησε γιατί έκλαιγε η Άννα και εκείνη του τα είπε όλα.
Τότε ο άγνωστος γονάτισε μπροστά της, της είπε ότι και ο ίδιος είχε μια παρόμοια κατάσταση: η κοπέλα του τον είχε εγκαταλείψει την ημέρα του γάμου, και της είπε τα ίδια λόγια: “Άννα, θα με παντρευτείς;” Η Άννα δεν σκέφτηκε πολύ, συμφώνησε αμέσως, και λίγα λεπτά αργότερα μπήκε στο ληξιαρχείο χέρι-χέρι με τον νέο της γνώριμο, αλλά ήδη αρραβωνιαστικό της, τον Oleksiy.
Κάποιοι μακρινοί συγγενείς δεν το πρόσεξαν καν, επειδή το ζευγάρι είχε προγραμματίσει να παντρευτεί σε διαφορετικά δωμάτια στο ίδιο εστιατόριο. Οι γονείς των νεόνυμφων δεν διαφώνησαν μαζί τους. Αποδέχτηκαν την επιλογή των παιδιών τους, γνωρίστηκαν μεταξύ τους και η διασκέδαση άρχισε. Πέρασε ένας χρόνος.
Η Άννα ήταν έγκυος σε δίδυμα. Περπατούσαν στο δρόμο με τον Αλεξέι και η Άννα είδε τον Σεργκέι. Δεν είχε αλλάξει πολύ, αλλά φάνηκε στην Άννα τόσο… άσχημος, αδιάφορος… ταπεινωμένος. Τόσο η Άννα όσο και ο Oleksii ήταν ευγνώμονες στη μοίρα και στους πρώην τους που συναντήθηκαν, γιατί έτσι βρήκαν την αληθινή ευτυχία.
