Ο Leonidas Karakostas είχε μόλις αποφοιτήσει από την Ιατρική Σχολή με άριστα, κρατώντας στα χέρια του το πτυχίο της παθολογίας, και η ορμή του ξεχείλιζε. Ανυπομονούσε να ριχτεί στη δουλειά, έτοιμος να αναμετρηθεί ακόμη και με τις πιο απαιτητικές περιπτώσεις. Η συγκυρία δεν άργησε να του προσφέρει μια τέτοια δοκιμασία. Παρά τις εξαιρετικές επιδόσεις και την επιτυχημένη πρακτική του στην πρωτεύουσα της Ελληνικής Δημοκρατίας, κανείς δεν σκόπευε να του εμπιστευτεί εξαρχής ολόκληρο αστικό τομέα. Αποφάσισαν, λοιπόν, να ξεκινήσει από την περιφέρεια, ώστε να αποκτήσει εμπειρία στην πράξη.
Το πρώτο κιόλας πρωινό της Δευτέρας, του στοίβαξαν στα χέρια έναν ογκώδη φάκελο δεμένο με σπάγκο. Στο εξώφυλλο, με ξεθωριασμένα γράμματα, αναγραφόταν ειρωνικά: «Χαρούμενη Ζωή». Πριν προλάβει να διαμαρτυρηθεί ή να ζητήσει διευκρινίσεις, τον οδήγησαν στον διάδρομο.
Το περιεχόμενο αποδείχθηκε πως ήταν οι ατομικοί ιατρικοί φάκελοι των κατοίκων ενός απομονωμένου χωριού, τόσο ξεχασμένου που δεν εμφανιζόταν ούτε σε σύγχρονο σύστημα πλοήγησης. Μαζί με τα έγγραφα, του παρέδωσαν μια πυξίδα, ένα ζευγάρι λαστιχένιες μπότες και έναν παμπάλαιο χάρτη — έκδοσης περασμένου αιώνα — όπου σημειωνόταν για τελευταία φορά ο οικισμός. Γιατρός είχε σταλεί εκεί πριν από δύο χρόνια. Σύμφωνα με εγκύκλιο του Υπουργείου, όφειλε φέτος να καταγράψει πλήρες ιατρικό ιστορικό όλων των κατοίκων της περιοχής και, βάσει των ευρημάτων, να συντάξει αναφορά που θα έκρινε αν απαιτείται η ίδρυση αγροτικού ιατρείου.
Ξεφυλλίζοντας βιαστικά τις διαγνώσεις, ο Leonidas ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται. Σχεδόν κάθε φάκελος περιείχε βαριές παθήσεις: τυφοειδή πυρετό, γάγγραινα, φυματίωση, κακοήθειες, σοβαρές κακώσεις που έχρηζαν άμεσης επέμβασης, κατάγματα, χρόνιες
