Η κόρη μου πήγε στο πανεπιστήμιο, οπότε ο σύζυγός μου και εγώ, σε ένδειξη αλληλεγγύης, αποφασίσαμε να τη βοηθήσουμε οικονομικά. Της δίνουμε το μισό μισθό του συζύγου της, που δεν είναι μικρό ποσό, ειδικά από τη στιγμή που η ίδια δεν εργάζεται.
Και τώρα, μετά από αυτό που είδαμε….
Αποφασίσαμε να κάνουμε έκπληξη στην κόρη μας πρόσφατα και να την επισκεφτούμε στην ακαδημαϊκή της πόλη. Και μαντέψτε τι; Έζησα ένα σοκ! Πώς ζει εκεί… Φαινόταν ότι οι προσπάθειες και οι θυσίες μας ήταν μάταιες.
Όταν φτάσαμε στον σιδηροδρομικό σταθμό, μας παρέλαβε και αμέσως μας πρότεινε να πάρουμε ταξί για να πάμε στο διαμέρισμά της. Και, ξέρετε, εγώ και ο σύζυγός μου, πάντα λιτοί, λέμε ότι και το λεωφορείο είναι μια χαρά, αλλά εκείνη επέμενε να πάρουμε ταξί. Και για μια τόσο σύντομη διαδρομή πληρώσαμε σχεδόν 50 ζλότι! Κανονικά δεν μπορώ να το καταλάβω. Πώς μπορείτε να ξοδεύετε χρήματα τόσο παράλογα;
Και τότε, όταν μπήκαμε στο διαμέρισμά της, το οποίο μοιράζεται με μια φίλη της, έμεινα εντελώς άναυδος. Παντού όμορφη διακόσμηση, φρέσκα λουλούδια, κορνίζες με φωτογραφίες σε κάθε τοίχο. Ξέρει να διακοσμεί, δεν μπορώ να πω, αλλά γιατί να ξοδέψει χρήματα για τέτοια πράγματα τώρα; Καταλαβαίνω ότι όλοι θέλουν να έχουν ένα ωραίο σπίτι, αλλά αυτά δεν είναι απαραίτητα και το διαμέρισμα είναι μόνο νοικιασμένο.
Ξέρω πολύ καλά πώς είναι τα δωμάτια των φοιτητών. Η αδελφή μου έχει δύο παιδιά στο σπίτι που σπουδάζουν μέχρι την πρωτεύουσα και ξέρετε τι; Με αυτά μπορείς να δεις σεμνότητα, καθαρά αλλά χωρίς αίγλη. Σέβονται κάθε δεκάρα. Και η κόρη μου; Νομίζω ότι έχει χάσει λίγο την αίσθηση της αξίας του χρήματος.
Τον τελευταίο χρόνο αποταμιεύω όσα περισσότερα μπορώ. Αντικατέστησα το υγρό πλύσης με ξύδι στο σπίτι και πάντα ψάχνω για προσφορές στο κατάστημα. Έχω πάει ακόμα και τα παπούτσια μου στον τσαγκάρη για να μην χρειαστεί να ξοδέψω για καινούργια.
Και αυτή; Μας πηγαίνει σε ένα ακριβό εστιατόριο λες και τα λεφτά είναι στο δρόμο. Παρήγγειλε τόσο πολύ φαγητό που μου γύρισε το κεφάλι. Δεν τα φάγαμε όλα, οπότε λέω να ζητήσουμε ένα κουτί, μετά θα τα πάρουμε σπίτι, κι εκείνη λέει να τα αφήσουμε και να μην γίνεσαι ρεζίλι. Συν τοις άλλοις, μου δείχνει δύο ζευγάρια καινούργια παπούτσια που αγόρασε πρόσφατα η ίδια. Το καταλαβαίνεις αυτό;
Και σκέφτομαι, πού είναι το νόημα, πού είναι η λογική; Εγώ κάνω οικονομία σε κάθε βήμα και αυτή ξοδεύει χωρίς να σκέφτεται. Αρχίζω να αναρωτιέμαι αν κάνουμε το σωστό που της δίνουμε τόσα πολλά χρήματα. Μήπως είναι λάθος;
Τώρα σκέφτομαι τι να κάνω. Πώς να της το εξηγήσω αυτό, ώστε να μην ακούγεται σαν κατηγορία, αλλά σαν ένα σημαντικό μάθημα ζωής; Πώς θα της δείξουμε ότι αυτά τα χρήματα που της δίνουμε δεν είναι απλώς ένα μέσο για να ζήσει, αλλά και η εμπιστοσύνη και η ελπίδα μας ότι θα τα χρησιμοποιήσει σωστά;
Μήπως έχετε κάποια συμβουλή για το πώς να το δαγκώσω; Γιατί πραγματικά δεν ξέρω πια. Θα ήθελα να την καταλάβει, αλλά δεν θέλω και να την προσβάλω. Αν μπορείτε να μου δώσετε κάποια πρόταση, θα σας ήμουν πολύ ευγνώμων.
