Όταν παντρευτήκαμε, ο σύζυγός μου και εγώ μετακομίσαμε στο πατρικό διαμέρισμα της μητέρας μου. Κανείς δεν χρειαζόταν αυτό το διαμέρισμα πριν, κανείς δεν ζούσε σε αυτό. Η μητέρα μου δεν ήθελε να το νοικιάσει- πίστευε ότι κάποιος σίγουρα θα την εξαπατούσε. Και τότε ο σύζυγός μου και εγώ μετακομίσαμε σε αυτό το διαμέρισμα.
Στην αρχή, η μητέρα μου δεν μας επέτρεπε καν να κάνουμε επισκευές εκεί, ενώ δεν είχαν γίνει εδώ και 40 χρόνια. Το διαμέρισμα ήταν απλά κλειστό. Έπρεπε να κάνουμε κάποιες επισκευές, αλλά ήταν λίγο χάλια. Έτσι μπήκε στα έπιπλα. Αποφασίσαμε να της πούμε ότι τα είχαμε πουλήσει όλα και να δώσουμε τα χρήματα στη μητέρα της γι’ αυτήν. Διαμαρτυρήθηκε για πολλή ώρα, αλλά πήρε τα χρήματα.
Πέρασε καιρός, έμεινα έγκυος και γέννησα. Η πεθερά μου με βοηθούσε συχνά με το μωρό.Ο γιος μου ήταν κυκλοθυμικός. Η μητέρα μου άρχισε να ζηλεύει την πεθερά μου για τον εγγονό της και για μένα. Κάθε φορά μου έλεγε να μην την αφήνω να μπαίνει στο σπίτι τόσο συχνά, να μην απαντώ στις κλήσεις της. Η μητέρα μου πίστευε ότι η πεθερά μου κατέστρεφε το γάμο μας.
Όταν ο γιος μου έγινε ενός έτους, συγκέντρωσα όλη την οικογένειά μου στο σπίτι. Η μητέρα μου μου έδωσε ένα κοστούμι για τον εγγονό μου και η πεθερά μου μου έδωσε ένα πλυντήριο πιάτων. Σκέφτηκε πολύ και σκληρά για το τι να δώσει και αποφάσισε. Δεν θα ήταν περιττό στο σπίτι μας. Μόνο η πεθερά μου και εγώ το πιστεύαμε αυτό.
Η μητέρα μου δεν μπορούσε να κοιμηθεί όλη τη νύχτα και το πρωί μου τηλεφώνησε στις 6:40 π.μ. και μου είπε: “Δεν χρειάζεσαι αυτό το πλυντήριο πιάτων! Πες μου ότι το παρατάς, δώσ’ το πίσω. Ήμουν ξύπνιος, δεν καταλάβαινα τι συνέβαινε. – Μαμά, γιατί; Γιατί πρέπει να το επιστρέψουμε;
– Θα καταναλώνει πολύ νερό. Και μετά, αν σαπίσει, θα πλημμυρίσουν οι γείτονες και θα πρέπει να πληρώσω εγώ γι’ αυτό. – Μαμά, ακόμα κι αν σαπίσει, δεν θα χρειαστεί να πληρώσεις για τίποτα. – Δεν έχω πληρώσει και δεν χρειάζεται. Αυτά είναι τα επιχειρήματα. Πιθανότατα θα μετακομίσουμε από αυτό το διαμέρισμα. Δεν μπορούμε να ακούμε πια τη μητέρα μου.
Έχει τρελαθεί τελείως με τη ζήλια της. Κατά τη διάρκεια όλου αυτού του χρόνου, δεν αισθανθήκαμε ποτέ άνετα. Είναι σαν να μην μπορούμε να αναπνεύσουμε στο ίδιο μας το διαμέρισμα. Θα ήταν καλύτερα να ζω με το διαδίκτυο παρά με τη μητέρα μου να ελέγχει την παρουσία της πεθεράς μου στο σπίτι ή τη λειτουργικότητα του πλυντηρίου πιάτων της.
