Πριν από επτά χρόνια, όλοι οι άνθρωποι που ήταν πιο κοντά μου απομακρύνθηκαν από μένα. Ήμουν έγκυος εκείνη την εποχή.
Ήταν το πρώτο μου παιδί. Αλλά όχι ο πρώτος εγγονός, οπότε η πεθερά μου είπε ωμά: “Έχω ήδη τρία εγγόνια, δεν χρειάζομαι ένα τέταρτο”. Δεν ήμουν χαρούμενος, αλλά η γνώμη μιας γυναίκας με την οποία δεν ήμουν εξοικειωμένος δεν ήταν τόσο σημαντική όσο η γνώμη του συζύγου μου. Άκουσα όλα όσα είχα να πω – “Αυτό είναι το παιδί σας, ήθελε να δαγκώσει ανθρώπους, είναι να δαγκώσει ανθρώπους.
Αλλά δεν είμαι γι ‘αυτό, δεν έχω τα χρήματα για να πληρώσει για τις πάνες σας, τα γενέθλια και τις βιταμίνες. Έχω σχέδια για μια φυσιολογική, ασφαλή ζωή, δεν θέλω να είμαι χρεωμένος. Έτσι τον άφησα. Δεν χωρίσαμε τότε, δεν το σκεφτόμουν.
Η μητέρα μου επίσης δεν με δέχτηκε τότε, δεν με ήθελε με στομάχι: – “Α πώς θα δουν οι γείτονες? Τι κρίμα! Θα πουν ότι ο σύζυγός μου με άφησε. Δεν είσαι αηδιαστικός εδώ, πήγαινε στη ντάκα και ζήσε. Έτσι έφυγα και μόλις έζησα με τα οφέλη. Τότε γέννησα, έπρεπε να δουλέψω, να ταΐσω και να ντύσω το γιο μου.
Ως αποτέλεσμα, ο παλιός μου φίλος με βοήθησε να βρω μια δουλειά, και καθάρισα το σπίτι του μεγαλύτερου άνδρα. Όταν έμαθε ότι είχα ένα μωρό, μου είπε να το πάρω μαζί μου. Όταν καθάριζα το σπίτι του, προς έκπληξη όλων των συγγενών του, ο γέρος έπαιζε με το γιο μου.
Σε ηλικία τριών ετών, ο γιος μου νόμιζε ότι ήταν ο παππούς του. Σε ηλικία 6 ετών πέθανε ο παππούς μου.
Κληρονόμησε τον γιο μου και τον άφησε ένα από τα διαμερίσματά του. Μετακομίσαμε από τη ντάκα σε ένα μεγάλο, ευρύχωρο διαμέρισμα. Τότε ο γιος μου έγινε 7 ετών και οι πρώην συγγενείς μας, εκπροσωπούμενοι από τον σύζυγό μου και την πεθερά μου, αποφάσισαν να έρθουν για πρώτη φορά. Το παιδί τότε ρώτησε: “Γιατί δεν ήταν εκεί πριν? Δεν ξέρω πώς θα εξηγήσουν την απουσία τους. Γιατί χρειάζεσαι έναν πατέρα και μια γιαγιά που δεν ήθελαν να γεννηθείς? Και ο σύζυγός μου λέει ότι δεν μου έδωσε επίσημα διαζύγιο.
