Η Μαρίνα και εγώ πήγαμε στην εξοχή. Κάθε Σαββατοκύριακο, οι φίλοι μου και εγώ κάναμε θεματικά πάρτι. Η Μαρίνα δεν ήθελε να πάει, οπότε την ανάγκασα να πάει. Αν είχαμε μείνει στο σπίτι τότε, θα μπορούσαμε να το είχαμε αποφύγει. Είχε ήδη σκοτεινιάσει, τσακωνόμασταν.
Ένα φορτηγό ερχόταν προς το μέρος μας. Μπήκε στη λωρίδα κυκλοφορίας. Δεν είχα χρόνο να αντιδράσω. Η γυναίκα μου και ο γιος μου πέθαναν επί τόπου. Δεν μπόρεσα να συνέλθω για πολύ καιρό. Στην αρχή έπινα πολύ και μετά ρίχτηκα στη δουλειά μου. Δεν ξόδευα τα χρήματά μου, έδωσα περισσότερα από τα μισά σε φιλανθρωπίες.
Βοήθησα ορφανοτροφεία.Κάποτε έλαβα ένα τηλεφώνημα από ένα ορφανοτροφείο: “Γεια σας, οργανώνουμε ένα πάρτι. Θα θέλαμε να σας προσκαλέσουμε. Τα παιδιά θέλουν να σας δώσουν δώρα. Δεν ήθελα να πάω, αλλά δεν ήθελα να απογοητεύσω τα παιδιά μου.
Την καθορισμένη ημέρα, ετοιμάστηκα για τις διακοπές. Τα παιδιά μου έδωσαν δώρα, κάποια έφτιαξαν μια κάρτα με τα χέρια τους, κάποια ψεύτικα, και ένα αγόρι κατάφερε να ζωγραφίσει το πορτραίτο μου. Παρατήρησα ένα αγόρι που στεκόταν στην άκρη. Όταν γύρισε να με κοιτάξει, η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει πιο γρήγορα.
Έμοιαζε με δύο σταγόνες νερό πάνω στον ίδιο μου τον γιο. Έτρεξα αμέσως στον διευθυντή του ορφανοτροφείου. Αν και δεν έπρεπε να γίνει έτσι, μου είπαν για τη μητέρα του παιδιού. Αποδείχθηκε ότι η γυναίκα μου το είχε εγκαταλείψει αμέσως μετά τον τοκετό.
Η Μαρίνα και εγώ υποτίθεται ότι θα αποκτούσαμε δίδυμα, αλλά μετά τη γέννηση μου είπαν ότι ένα παιδί δεν μπορούσε να σωθεί. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί το έκανε αυτό η Μαρίνα. Το παιδί κούτσαινε στο ένα πόδι, ήταν εκεί από τη γέννησή του. Για να μάθω την αλήθεια, πήγα να δω την καλύτερή μου φίλη, τη Μαρίνα.
Μου είπε ότι η Μαρίνα με φοβόταν και γι’ αυτό εγκατέλειψε το μωρό. Της είχα πει πάντα ότι αγαπώ όλους όσους είναι τέλειοι και ότι φέρομαι άσχημα στους άσχημους ανθρώπους. Αυτό είναι ηλίθιο. Υπέφερε τόσα χρόνια, ήθελε να πάρει το παιδί μακριά, αλλά φοβόταν ότι θα την άφηνα.
Πήρα το αγόρι στο σπίτι. Γρήγορα γίναμε φίλοι, μου έδωσε έναν λόγο να συνεχίσω να ζω. Γι’ αυτόν, τίποτα δεν ήταν απώλεια. Το παιδί άνοιξε, έγινε σκανταλιάρης και μου θύμισε πολύ τον δικό μου γιο.
