Κάποτε ταξίδευα σε ένα τρένο και στο ίδιο κουπέ μαζί μου ήταν μια ηλικιωμένη γιαγιά που έμοιαζε με μια τυπική ευγενική ηλικιωμένη κυρία από τα παιδικά κινούμενα σχέδια. Ξαφνικά, ο ελεγκτής μπήκε μέσα για να ελέγξει τα εισιτήριά μας. Η γιαγιά μου έβγαλε το εισιτήριό της και είπε:
“Γιε μου, μπορείς να με βοηθήσεις να στρώσω το κρεβάτι, σε παρακαλώ;” Άπλωσε τα χέρια της: “Τα χέρια μου τρέμουν τόσο πολύ, είμαι τελείως αδύναμη…- Είμαι εισπράκτορας, όχι υπηρέτης!” απάντησε ο τύπος με αγενή τόνο. Δεν άντεξα και του έβαλα μια κουβέντα:
“Στην πραγματικότητα, στα καθήκοντά σας περιλαμβάνεται η βοήθεια προς τους επιβάτες, οπότε σας παρακαλώ, νεαρέ, βοηθήστε τη γιαγιά σας με το κρεβάτι, αλλιώς θα το κάνω εγώ για εσάς, και τότε θα χάσετε τη δουλειά σας με μια κλήση. Ο εισπράκτορας απείλησε να μας ρίξει, αλλά εμείς δεν το βάλαμε κάτω.
Βοήθησα τη γιαγιά μου, φτάσαμε με ασφάλεια στον προορισμό μας και αμέσως μόλις φτάσαμε άρχισα να ασχολούμαι με αυτόν τον τύπο. Ενώ μας φώναζε πόσο ενοχλητικοί είμαστε και τι θα μπορούσε να κάνει για να μας κάνει κακό, εγώ κατέγραφα τα λόγια του σε ένα μικρόφωνο.
Η καταγγελία μου δεν πέρασε απαρατήρητη και σύντομα έλαβα μια ειδοποίηση ότι ο εν λόγω υπάλληλος είχε τεθεί σε διαθεσιμότητα από την εργασία του.
Πιστεύω ότι έκανα το σωστό, και η συνείδησή μου, σε περίπτωση που αναρωτιέστε, δεν με βασανίζει, επειδή αυτός ο τύπος συμπεριφέρθηκε απαίσια απέναντι σε μια ανυπεράσπιστη ηλικιωμένη κυρία.
