Τα δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια του ηλικιωμένου- βγήκε από το αυτοκίνητο, υποκλίθηκε και είπε: “Ευχαριστώ, γιε μου”. Και πήγε στο παλιό του σπίτι, σκουπίζοντας τα δάκρυά του με το χέρι του… Συνήθως, υπάρχουν οδηγοί ταξί σε αυτό το μέρος, κοντά στη στάση του λεωφορείου.
Σταμάτησα εκεί για να μη φανεί το ατύχημα με το αυτοκίνητό μου στο δρόμο, γιατί αυτό το τηλεφώνημα ήταν πραγματικά σημαντικό. Μίλησα για ένα λεπτό- κατά τη διάρκεια αυτής της ώρας, ένας στεγνός γέρος, που φορούσε σακάκι και γραβάτα, σηκώθηκε από το παγκάκι και, μετακινώντας βαριά τα πόδια του, ήρθε στο παράθυρό μου.
Χτύπησε ελαφρά το παράθυρο, δεν το χτύπησε καν, αλλά το γρατζούνισε σεμνά. Κατέβασα το παράθυρο και ο παππούς μου με ρώτησε ήσυχα: “Γιε μου, είσαι ταξιτζής; ‘ Αποχαιρέτησα το άτομο στο τηλέφωνο και του απάντησα: “Όχι, δεν είμαι. Όχι, πατέρα, δεν είμαι ταξιτζής, πού πας; ”
– “Δεν είναι μακριά, μόλις τρία χιλιόμετρα.”-Κάτσε κάτω, πατέρα, θα σε πάω εκεί. Ξεκινήσαμε. Ανέπνεε βαριά, απλώς επειδή ήταν πολύ ηλικιωμένος, και μου είπε ότι παίρνει καθημερινά ένα μικρό λεωφορείο για να πάει στην κλινική, πληρώνοντας 18 γρίβνες γι’ αυτό. Κάθε μέρα – 18 γρίβνες.
Αλλά σήμερα, κρατήθηκε στην κλινική και έχασε το λεωφορείο του, περιμένοντας το επόμενο για μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν μπορεί να περπατήσει. Καθόμουν και τον άκουγα, πολλές σκέψεις στριφογύριζαν στο κεφάλι μου και δεν ήξερα τι να πω σε αυτόν τον στεγνό γέρο.
Ζήτησα μόνο οδηγίες, τίποτε άλλο- τον οδήγησα ηλίθια και σιωπούσα. Ζούσε στην άκρη του δρόμου, και το σπίτι του με την κεκλιμένη στέγη ήταν σχεδόν αόρατο πίσω από τα σπιτάκια… “Λοιπόν, γιε μου, φτάσαμε, εδώ, γύρνα πίσω”, και ο γέρος έβαλε το χέρι στην τσάντα του για το πορτοφόλι του.
“Όχι, πατέρα, δεν θα πάρω χρήματα από σένα, δεν μπορώ να τα πάρω, τα πλήρωσες όλα στη διάρκεια της ζωής σου”. Τα δάκρυα κύλησαν στα μάτια του γέρου, βγήκε από το αυτοκίνητο και υποκλίθηκε: “Ευχαριστώ, γιε μου”. Και πήγε στο παλιό του σπίτι, σκουπίζοντας τα δάκρυά του με το χέρι του.
Κι εγώ, ένας υγιής 47χρονος άνδρας, καθόμουν εκεί με έναν κόμπο στο λαιμό, βλέποντάς τον να φεύγει. Σκεπτόμενος ότι, βέβαια, η χώρα μας φημίζεται για τα πρωταθλήματα και τη Eurovision, και οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι σημαντικοί… Αλλά μια χώρα που δεν μπορεί να φροντίσει τους συνταξιούχους δεν μπορεί να είναι υγιής.
Και συνειδητοποίησα ότι εγώ ήμουν αυτή που έπρεπε να υποκλιθεί σε αυτόν τώρα. Και ντρεπόμουν για την πατρίδα μας. Γι’ αυτό ακριβώς ντρέπομαι… Άνθρωποι, βοηθήστε τους όσο μπορείτε, με μια δεκάρα, με μια ουρά στην κλινική, να τους πάτε σπίτι τους, να περάσετε το δρόμο… Ειρήνη μαζί σας, φίλοι μου!!!
