Πριν από πέντε χρόνια, η κουνιάδα μου παντρεύτηκε, και η πεθερά μου της έδωσε το διαμέρισμά της, ενώ εκείνη μετακόμισε σε ένα σπίτι στο χωριό που αρχικά χρησίμευε ως εξοχική κατοικία. Ένιωσα άσχημα, γιατί η πεθερά μου δεν μας βοήθησε ποτέ με τίποτα, λέγοντας ότι δεν είχε τα χρήματα, και μετά άφησε ένα ολόκληρο διαμέρισμα στην κόρη της… δεν μου φάνηκε δίκαιο.
Ο σύζυγός μου και εγώ προσπαθούσαμε να μην επικεντρωθούμε σε αυτό πάρα πολύ και να αναζητήσουμε τη θετική πλευρά. Δεν υπήρχαν πλεονεκτήματα, αλλά στη συνέχεια η πεθερά μου αποφάσισε να ανακαινίσει το σπίτι και οι συνθήκες αποδείχθηκαν τέτοιες ώστε να επωφεληθούμε από αυτή την ανακαίνιση.
Η πεθερά ζήτησε τη βοήθεια της κόρης της, επειδή εκείνη ζούσε στο δικό της σπίτι και όχι σε νοικιασμένο και μπορούσε να βοηθήσει τη μητέρα της χωρίς να χρειάζεται να κάνει οικονομία στη στέγαση.Η κουνιάδα μου αρνήθηκε επειδή ήταν έγκυος και είπε ότι δεν θα μπορούσε να βοηθήσει τη μητέρα μου, επειδή χρειαζόταν χρήματα για διάφορα πράγματα για το παιδί.
Τότε η πεθερά μου στράφηκε σε εμάς και φυσικά συμφωνήσαμε, διότι πώς θα μπορούσε ο σύζυγός μου να αρνηθεί τη μητέρα μου; Οφείλω να ομολογήσω ότι η καθοριστική στιγμή για την απόφασή μας ήταν η υπόσχεση της πεθεράς μου να μας παραχωρήσει το σπίτι στο χωριό.
Ανακαινίσαμε πλήρως το σπίτι της πεθεράς μου, ξοδεύοντας περίπου 80.000 γρίβνες. Αλλά δεν λυπηθήκαμε τους εαυτούς μας, γιατί το κάναμε για τους εαυτούς μας, για να το πω ευθέως. Το σπίτι ήταν έτοιμο και το ίδιο καλοκαίρι αποφάσισα να περάσω ένα μήνα στο χωριό.
Πήρα λοιπόν διακοπές, πήρα τα παιδιά, μάζεψα τα πράγματά μου και πήγαμε. Έπρεπε να δείτε το πρόσωπό μου όταν είδα την κουνιάδα μου και την κόρη της εκεί. Αποδείχθηκε ότι η πεθερά μου της είχε δώσει τα κλειδιά του σπιτιού μας χωρίς καν να ζητήσει την άδειά μας ή να μας προειδοποιήσει.
Το χειρότερο μέρος αυτής της ιστορίας είναι ότι ο άνθρωπος σε αυτή την ιστορία υπερασπίστηκε τους συγγενείς του, λέγοντας ότι υπερβάλλω και ότι δεν είχαν κάνει τόσο άσχημα όσο φανταζόμουν. Πιστεύω ότι έχω το δικαίωμα να θυμώσω και να προσβληθώ, επειδή η κουνιάδα μου έχει συνηθίσει να μην προσπαθεί καν και να τα παίρνει όλα έτοιμα.
