Πριν από μερικές εβδομάδες, στα γενέθλιά μου, ένιωσα απίστευτα αναστατωμένη. Η κόρη μου Νταϊάνα και ο σύζυγός της ήρθαν να με επισκεφθούν, αλλά έμειναν μόνο για μια ώρα και έφυγαν απότομα, χωρίς καν να περιμένουν την τούρτα. Ανυπομονούσα για την επίσκεψή τους, ελπίζοντας να ξαναβρώ τη χαρά του παλιού καιρού.
Είμαι 63 ετών, χήρα μετά τον πρόωρο θάνατο του συζύγου μου, και η 35χρονη Νταϊάνα είναι το μοναδικό μου παιδί.Εργάστηκα στην Ισπανία για 8 χρόνια, υπέμεινα καυγάδες και διαφωνίες με τους συγγενείς μου για να βοηθήσω την κόρη μου και τον σύζυγό της να αγοράσουν ένα διαμέρισμα δύο υπνοδωματίων.
Όταν επέστρεψα, αποφάσισα να επικεντρωθώ στη ζωή μου, να φροντίσω τον κήπο μου και να βοηθήσω την κόρη μου όσο περισσότερο μπορούσα. Πρόσφατα, ένας χήρος, ο Vitalik, από το χωριό μου, ενδιαφέρθηκε για μένα. Είμαστε και οι δύο περίπου στην ίδια ηλικία και είναι πολύ σεβαστός στην κοινότητα.
Ο Βιτάλικ με βοήθησε πολύ στο σπίτι, και μετά από αρκετό καιρό συζήτησης αποφασίσαμε να παντρευτούμε. Ζώντας σε ένα χωριό όπου η ζωή χωρίς γάμο δεν είναι αποδεκτή, σχεδιάσαμε να επισημοποιήσουμε τη σχέση μας. Διάλεξα τα γενέθλιά μου για να πω στην Νταϊάνα τα νέα, περιμένοντας να χαρεί για μένα.
Ωστόσο, η αντίδρασή της ήταν εντελώς αντίθετη. Ήταν εμφανώς σοκαρισμένη και αναστατωμένη, εκφράζοντας δυνατά την αποδοκιμασία της. Στη συνέχεια μάζεψε την οικογένειά της και έφυγαν. Τώρα έχω μπερδευτεί. Δεν καταλαβαίνω γιατί η Νταϊάνα δεν χαίρεται για μένα.
Έχει τη δική της οικογένεια και δεν έχει πάντα χρόνο για μένα, και σύντομα δεν θα έχει καθόλου. Η παρουσία του Vitaly θα απαλύνει τη μοναξιά μου. Τώρα αναρωτιέμαι τι να κάνω σε αυτή την ευαίσθητη κατάσταση.
