Πρόσφατα, η ζωή μου ήταν ένας ανεμοστρόβιλος ενθουσιασμού, κυρίως λόγω των συνεχών τηλεφωνημάτων από τις κόρες μου τον τελευταίο μήνα. Αν και αρχικά είχα αποφασίσει να μην επιστρέψω στο σπίτι φέτος για να εξοικονομήσω χρήματα, οι απαιτήσεις τους για άμεση διανομή της κληρονομιάς μου με έκαναν να το ξανασκεφτώ.
Πριν από 6 χρόνια, μετακόμισα στο εξωτερικό μετά τον γάμο της μεγαλύτερης κόρης μου. Αυτή και ο σύζυγός της μετακόμισαν στο σπίτι μου. Η μικρότερη κόρη της, η οποία σπούδαζε τότε σε άλλη πόλη και ζούσε με τον φίλο της, είχε πρόσφατα αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο και σχεδίαζε επίσης να μετακομίσει στο σπίτι μου.
Στην αρχή σκέφτηκα ότι ήταν ιδανικό, δεδομένου του τεράστιου μεγέθους του σπιτιού μου, αλλά η μεγαλύτερη κόρη μου ήταν αντίθετη στην ιδέα, μη θέλοντας να μοιραστεί αυτό που “κρατούσε” με ένα ανύπαντρο ζευγάρι. Μετά από ένα μήνα αδιάκοπων παραπόνων, επέστρεψα στο σπίτι.
Αρχικά, σχεδίαζα να αποταμιεύσω αρκετά χρήματα για να αγοράσω διαμερίσματα και για τις δύο κόρες μου και μόνο τότε να επιστρέψω σε μια ήσυχη ζωή στο σπίτι μου. Κατά την άφιξή μου, βομβαρδίστηκα αμέσως με αξιώσεις, που κατέστησαν σαφές ότι η κοινή συμβίωση ήταν αδύνατη.
Επί του παρόντος, μπορώ να αντέξω οικονομικά μόνο ένα διαμέρισμα. Προσφέρθηκα να αγοράσω ένα σπίτι για τη μεγαλύτερη κόρη μου, επιτρέποντας στη μικρότερη κόρη μου να μείνει στο σπίτι, αλλά με το σχέδιο να αγοράσω ένα άλλο διαμέρισμα αργότερα. Ωστόσο, ακόμη και αυτή η απόφαση συνάντησε αντίσταση.
Η μικρότερη κόρη μου επέμενε ότι το πρώτο διαμέρισμα έπρεπε να είναι δικό της, αφού η μεγαλύτερη έμενε στο σπίτι μου για πολλά χρόνια. Αλλά η μεγαλύτερη κόρη αποφάσισε να μην ενδώσει. Οι κόρες μου προσφέρθηκαν να πουλήσουν το σπίτι για να αγοράσουν δύο διαμερίσματα, μια επιλογή που θα με άφηνε άστεγη στην πατρίδα μου.
Αυτό το δίλημμα με έχει φέρει σε δύσκολη θέση: είμαι διχασμένη μεταξύ της ευημερίας των θυγατέρων μου και του δικού μου μέλλοντος. Τι πρέπει να κάνω τώρα χωρίς να προκαλέσω περισσότερες διαμάχες στη μικρή και κάποτε ειρηνική οικογένειά μου;
