Σε ηλικία είκοσι έξι ετών, ανέβηκα στη θέση της διευθύντριας ενός εκλεκτού κομμωτηρίου ομορφιάς. Τόσο οι γονείς μου όσο και εγώ βελτιώσαμε σημαντικά το βιοτικό μας επίπεδο. Έχω το δικό μου διαμέρισμα και το δικό μου αυτοκίνητο. Όταν σύστησα τον νεαρό σύζυγό μου, τον Άρθουρ, στους γονείς μου, τόσο ο πατέρας μου όσο και ο παππούς μου είπαν αμέσως ότι χρειαζόταν τα χρήματά μου, όχι εμένα.
Δεν τους πίστεψα. Και τώρα είμαστε παντρεμένοι εδώ και δύο χρόνια και ζούμε στο διαμέρισμά μου. Έχω έναν ειδικό τραπεζικό λογαριασμό- μερικοί άνθρωποι αποκαλούν τέτοιους λογαριασμούς αερόσακο, άλλοι τους αποκαλούν ταμείο για τις δύσκολες μέρες, αλλά το νόημα είναι το ίδιο.
Βάζω ένα συγκεκριμένο ποσό κάθε μήνα, αλλά δεν βγάζω τίποτα. Ο Arthur γνωρίζει για τις αποταμιεύσεις μου, οι οποίες απλά βρίσκονται σε έναν τραπεζικό λογαριασμό και δεν χρησιμοποιούνται. Είναι το οικονομικό μου μαξιλάρι, το οποίο δεν αγγίζω, αλλά το συμπληρώνω συνεχώς.
Και μακάρι να το ήξερε, αλλά πρόσφατα προσφέρθηκε να επενδύσει πρώτα όλες τις οικονομίες μου στην επιχειρηματική του ιδέα. Αλλά αρνήθηκα. Αποφάσισε ότι όλα τα χρήματα που είχα ήταν και δικά του χρήματα. Του εξήγησα ότι οι αποταμιεύσεις μου ήταν ανέγγιχτες και φυλάσσονταν σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.
Μη νομίζετε ότι λυπάμαι για τα χρήματα για να στηρίξω τον Άρθουρ στις προσπάθειές του, αλλά το πρόβλημα είναι ότι είχε ήδη στο παρελθόν επιχειρηματικές ιδέες και του έδωσα χρήματα γι’ αυτές, αλλά όλες απέτυχαν. Οι περισσότερες από αυτές δεν κατάφεραν καν να ξεκινήσουν.
Και βλέπω και πάλι την ίδια κατάσταση. Έχει μια ιδέα, αλλά ο Άρθουρ δεν ξέρει καν από πού να ξεκινήσει ή ποια βήματα πρέπει να κάνει για να αναπτύξει την επιχείρηση. Ο Άρθουρ με αποκάλεσε τσιγκούνη και μου είπε ότι αν δεν του έδινα τουλάχιστον ένα μέρος των αποταμιεύσεών μου, θα κατέθετε αίτηση διαζυγίου. Μετά από αυτά τα λόγια, πήγα και κατέθεσα ο ίδιος αίτηση διαζυγίου την επόμενη μέρα. Ο πατέρας και ο παππούς μου είχαν δίκιο. Το συνειδητοποίησα αυτό μετά από δύο χρόνια οικογενειακής ζωής.
