Μετά από 20 χρόνια σκληρής δουλειάς στην Ιταλία, η οποία άφησε βαθιές ρυτίδες στο πρόσωπό μου, επέστρεψα τελικά στην πατρίδα μου. Είχα ξοδέψει όλα αυτά τα χρόνια αποταμιεύοντας και εξοικονομώντας κάθε δεκάρα για να στείλω τα πάντα στην πατρίδα, αρνούμενη στον εαυτό μου ακόμα και τις πιο μικρές απολαύσεις όπως το παγωτό.
Με τις θυσίες μου, χτίστηκε ένα μεγάλο διώροφο σπίτι, και στα παιδιά μου δόθηκαν διαμερίσματα και αυτοκίνητα. Ο σύζυγός μου, ο Νικίτα, ήταν ένας ασήμαντος υπάλληλος στο δημοτικό συμβούλιο, απολαμβάνοντας το μικρό του γραφείο και τις “διασυνδέσεις” που καυχιόταν ότι με κάποιο τρόπο θα μας ωφελούσαν πολύ.
Όταν επέστρεψα, σκέφτηκα ότι είχα επιστρέψει στο σπίτι μου για τα καλά και ότι τώρα θα μπορούσα να απολαύσω τους καρπούς των κόπων μου. Ωστόσο, έφτασα πάνω στην ώρα για ένα πικνίκ που είχε προγραμματίσει ο Νικήτα, αλλά στο οποίο έπρεπε να ετοιμάσω τα πάντα, ενώ εκείνος διασκέδαζε τους καλεσμένους.
Εξαντλημένη από το ταξίδι, εξακολουθούσα να τρέχω, να μαγειρεύω και να σερβίρω. Οι καλεσμένοι – στην ηλικία του συζύγου μου με πολύ νεότερους συντρόφους – επαίνεσαν το σπίτι και το φαγητό, θεωρώντας ότι ήμουν απλώς μια οικονόμος, και επαίνεσαν τη Νικίτα που είχε μια σύζυγο που χρηματοδοτούσε έναν τόσο εντυπωσιακό τρόπο ζωής.
Ταπεινωμένη και αγνοημένη, συνειδητοποίησα ότι η Νικίτα δεν είχε εκτιμήσει ποτέ τις θυσίες μου και την κοινή μας ζωή όσο της άξιζε. Αφού έφυγαν οι καλεσμένοι, η αντιπαράθεσή μας αποκάλυψε την οδυνηρή αλήθεια της σχέσης μας. Οι προσδοκίες του Νικήτα και η αδιαφορία του για τα συναισθήματά μου με οδήγησαν στη συνειδητοποίηση ότι ο γάμος μας είχε τελειώσει.
Μια εβδομάδα αργότερα, πήραμε διαζύγιο, και παρά τις “διασυνδέσεις” του Νικήτα τις “διασυνδέσεις” της Νικίτα, βρήκα έναν καλό δικηγόρο και κατάφερα να κρατήσω όλα όσα είχα κερδίσει. Τώρα, ζώντας με τα δικά μου μέσα, απολαμβάνω την ανεξαρτησία μου: περνάω χρόνο με τα παιδιά μου, φροντίζω τα εγγόνια μου, παρακολουθώ τηλεοπτικές εκπομπές και, το σημαντικότερο, τρώω παγωτό όποτε θέλω!
