Κατά την προετοιμασία του γάμου, δεν ρώτησα καν πού θα ζούσαν οι νεόνυμφοι. Η κόρη μου ήρθε σε μένα μετά την τελετή και μου είπε: “Πριν από μερικούς μήνες, Zhenya, η κόρη μου δέχτηκε πρόταση γάμου από τον φίλο της, με τον οποίο έβγαινε έξι χρόνια.
Με εξέπληξε αυτό, επειδή τα παιδιά συνήθιζαν να λένε ότι απέχουν ακόμη πολύ από το να παντρευτούν. Έλεγαν ότι έπρεπε πρώτα να τακτοποιήσουν τη στέγασή τους και μετά κάτι άλλο… Σε γενικές γραμμές, χάρηκα για τα παιδιά. Ήξερα ότι αγαπούσαν πολύ ο ένας τον άλλον και ήμουν ήρεμος ότι ο Alexey, ο γαμπρός μου, θα μπορούσε να φροντίσει καλά τη Zhenya.
Η κόρη μου μου είπε αμέσως ότι είχαν αποφασίσει να κάνουν έναν μέτριο γάμο με ελάχιστους καλεσμένους. Δεν είχα κανένα λόγο στο θέμα. Το επέλεξαν οι ίδιοι και δεν είχα κανένα δικαίωμα να παρεμβαίνω στις υποθέσεις τους. Τα παιδιά υπέγραψαν, και στη συνέχεια καθίσαμε σε ένα εστιατόριο.
Οι πιο στενοί συγγενείς και φίλοι των παιδιών ήταν εκεί. Έτυχε μέσα στη φασαρία των προετοιμασιών του γάμου να μη ρωτήσω καν πού θα έμεναν οι νεόνυμφοι. Απλά σκέφτηκα ότι θα νοίκιαζαν ένα διαμέρισμα, αλλά έκανα λάθος. Η κόρη μου ήρθε σε μένα μετά την τελετή και μου είπε ότι ο Αλεξέι θα έπαιρνε τη βαλίτσα του και ότι δεν έπρεπε να κλείσω την πόρτα τη νύχτα για να μη χτυπήσουν και με ξυπνήσουν.
Αποδείχτηκε ότι ο Ζένια και η Λέσα σχεδίαζαν να ζήσουν μαζί μου. Το φοβόμουν αυτό σε όλη μου τη ζωή, το ορκίζομαι. Είπα μάλιστα στον άντρα μου ότι αν είχαμε γιο, δεν θα επέτρεπα σε αυτόν και τη νύφη μου να ζήσουν μαζί μας, γιατί αυτός είναι ένας σίγουρος τρόπος για να χαλάσει η σχέση με έναν άνθρωπο.
Το είπα αυτό και στην κόρη μου και πρόσθεσα ότι θα τους βοηθούσα οικονομικά από την αρχή. Προσβλήθηκε από μένα, αλλά ήταν προτιμότερο να την αφήσω να προσβληθεί και μετά να συνειδητοποιήσω ότι είχα δίκιο, παρά να τσακωθούμε όλοι μεταξύ μας και μετά να πάμε σπίτι.
