Το έκρυψαν για 40 χρόνια, αυτό συνέβη στα σώματα του πληρώματος του Challenger, μου προκαλεί χήνες… Στις 28 Ιανουαρίου 1986, στις 11:38 π.μ. στο Ακρωτήριο
— Η μητέρα μου τηλεφώνησε ένα Σαββατιάτικο πρωινό, την ώρα που ετοίμαζα πρωινό για τον άντρα μου. Ο Στέφανος κοιμόταν ακόμη, η κουζίνα μύριζε καφέ
— Αχ, Αθηνά Ζαχαριάδη, τι περιωπής παράσιτο είσαι! Πάλι καλά που ο Ιωάννης Παπαδημητρίου έχει γερό σβέρκο: σηκώνει και γυναίκα, και στεγαστικό, και τα φορεματάκια
“Θα έρθετε να Με ψάχνετε όταν ντρέπεστε να πείτε στους ανθρώπους ότι ο γιος σας κοιμάται έξω.” Το διάβασα στην κουζίνα, η στολή μου μύριζε
Ο κοινωνικός λειτουργός δεν έδινε προσοχή. Ήταν στα σαράντα της, τα μαλλιά της έσπρωξαν πίσω, το πρόσωπό της κουράστηκε να βλέπει τις μητέρες να καταρρέουν
Έσπρωξα μερικά κουτιά στην άκρη και κινήθηκα κάτω από το στενό διάδρομο. Οι τοίχοι ήταν υγροί-φτιαγμένοι από παλιές πέτρες-όπως αυτές οι κρυμμένες σήραγγες στη σαβάνα
το ένα χέρι ενώ μαγείρευα το άλλο ενώ οι γονείς και ο αδερφός μου χτυπήθηκαν μπροστά στην τηλεόραση. Τους είπα, ” από αύριο, οι τρεις